Twaalf of dertien jaar geleden was de wandelaar ook in Astorga. Komende vanuit Salamanca via Zamora maar toen met de auto onderweg naar Manolo in Santiago. Vreemd genoeg heeft de automobilist toen de kathedraal en het Gaudi huis gemist. Dat is nu gecorrigeerd. Catalogi komen via de post naar huis.

Heb een foto genomen van het kruispunt waar ik twaalf, dertien jaar geleden reed. Het verkeersbord is beklad en smerig. Moest denken aan hoe ik me toen voelde: ik was niet klaar voor mijn gezin, mijn vaderschap en eigenlijk in Spanje een beetje op de vlucht, een beetje bang ook.

Nu op dit kruispunt staande, schoot ik vol, ik heb het gevoel dat ik naar huis loop, dat ik thuis aan het komen ben. Om me altijd aan dit moment te herinneren heb ik een stel foto´s van dat verkeersbord genomen. Het vuil, de stad en de automobilist zijn aan het veranderen in de schoonheid van Astorga, het platteland en de wandelaar.

Ik kan wel eeuwig doorlopen zo en ik ga nu ook maar gas geven. De verpletterende kunstcollecties en kerken kan ik niet meer goed verwerken. Ben gisteren maar een kwartier in de Kathedraal geweest. Het is teveel. Maar de kunstboeken zullen me helpen om thuis na te genieten.

En dan lief Astorga, dan kom ik wel weer terug bij je, met mijn gezin.

Fysiek ben ik nog steeds kiplekker. Heb gisteren fluitend 35 km gelopen. Het enige is dat ik steeds korter slaap en vermoeid raak waardoor ik geestelijk ook een beetje wiebelig ben. Soort trance waarin in loop.

De herbergen worden rustiger, zelfs de Duitsers worden aardig. Ik heb net een bord macaroni van gisteren opgwarmd als ontbijt. Gekregen van een Duitser gisteren, ik bedoel maar. Verder zal het Jan veel plezier doen dat mijn maaltijden bestaan uit bloedworst met rijst en gekookte varkenspootjes. Je kunt hier overigens wel voortreffelijk eten in restaurants maar dan ben je meer geld kwijt dan de zes of acht euro die ik in de regel voor een Pelgrimsmenu betaal.

Nu hou ik wel van een beetje basaal voedsel en mijn lichaam wil vooral veel en vet eten hebben. In de ochtend stoppen we daar dan nectarines en druiven bij om de zaak weer in balans te brengen. Ik val nog steeds af en zal een broekriem van de ene naar de andere broek moeten doen anders zakt hij gewoon van mijn billen af als ik s avonds door de stad wandel.

Lieve lezers, ik wilde dit stukje over Astorga toch graag met jullie delen. Normaalgesproken ben ik zelf niet zo dol op bekentenislectuur maar dit gevoel was zo treffend aanwezig dat ik het opschrijf om ook voor mezelf een schriftelijk mijlpaaltje te zetten.

Het is tien over acht en wordt licht. Ik ga aan de wandel: dag Astorga, tot ziens!