Helemaal voor mij in volle Jacobikerk: de privepreek

Zondagmorgen 28 oktober - mogelijk een epiloog, waarschijnlijk de volgende etappe ...

Hij wil nog iets afmaken. Pakt rugzak. Rugzak voelt te licht en te leeg. Hij propt er nog een regenjack en een fleece in. Voor de vorm. Dan gaat wandelaar op pad. Zondagmorgen zeven uur. Wintertijd. Naar Utrecht.

Langzaam wil zijn hoofd, traag wil zijn denken maar sterk zijn de benen die snel willen, vlug, vlugger, vlugst. Hij vermoedde dat reeds. Daarom stok meegenomen. Stok remt zijn voeten en helpt zo zijn hoofd.

Langs de Kromme Rijn. Het bekende pad is zo vertrouwd dat de wandelaar niets ziet buiten zijn denken. Hij loopt in Spanje. Hij is in zijn hoofd zo ver weg van Bunnik dat hij tot tweemaal toe schrikt van een tegenloper.

Vetragen lukt dan eindelijk. Zo traag dat op het eind toch nog actie nodig is. Want wandelaar wil om 10.00 uur in de Jacobikerk zijn. Laatste drie kwartier viert zijn denken de teugels en mogen de benen los. Wat zijn ze sterk, wat zijn ze blij dat ze hun telgang mogen versnellen naar draf. Wat dragen ze hem wonderlijk licht en vlug de stad door langs de Oude Gracht.

Tien voor tien loopt hij het Jacobskerkhof op. De kerk heeft geen weerhaan maar een weerschelp; de Jacobsschelp. De toren ziet hem komen en begint te luiden: bim-wel bam-kom. Hij gaat de kerk in. Vraagt gewoontegetrouw naar pelgrimsstempel voor zijn credencial. Dat wordt even zoeken maar we hebben hem zeker. Kom na de dienst terug dan staat je stempel op kussen te wachten.

De Jacobikerk is een Nederlandse Protestantse kerk die prachtig gerestaureerd is. Sober wit, functioneel glas in lood zonder kleur, geen heiligenbeelden, licht, schoon en hoog. Heel hoog, bovenin het plafond zit nog een restje frivoliteit. De beeldenstormers konden er net niet bij. Het zijn ook geen beelden maar rozetten en bloembladeren. Daar waar de bogen elkaar onmoeten. Ze zijn in kleur geschilderd.

Het orgel speelt, de organist is heel goed. Het is Bach. Ik neurie mee in mijn hoofd. De dominee vetrelt wat we allemaal gaan zingen. Psalmen en liederen. Prachtige melodieen. Ongewone tekst-ver-de-ling o-ver let-ter-gre-pen. Men zingt hier een lettergreep per noot. Is twee liederen mooi en wordt daarna staccato. Is een observatie, stel je oordeel uit wandelaar.

De kerk is bomvol. Dominee heeft drie tekstfragmenten gekozen. Hoofdthema is: "En Henoch wandelde met God, en hij was niet meer, want God had hem opgenomen".

[Henoch was toen 365 jaar oud waaruit blijkt dat je tot op hoge leeftijd kunt wandelen. Overigens is dat niet zeer oud want, zoals iedereen weet, werd Methusalem 969 jaar en Jered als goede tweede toch nog altijd 963 jaar. Of was Noach de oudste? Nou ja, het is ook al zo lang geleden. Maar die anderen stierven, dat zegt de tekst nadrukkelijk en bij herhaling elke keer bij elk overlijden, hoe oud ook. Terwijl Henoch niet stierf maar door God werd opgenomen.

Of, zoals een meisje de cathechesatie samenvatte; "God en Henoch gingen wandelen. En ze liepen en ze liepen en ze praatten maar door. En ze liepen en praatten zo lang door dat ze toen bij Gods huis kwamen en toen zei Henoch "ik moet terug". Maar God zei dat dat niet meer nodig was en dat hij meteen wel binnen mocht komen.]

De gastdominee is dr. W.J. van Asselt uit Ede. Wie zijn verhaal wil beluisteren via internet - moderne media - ga naar:

http://www.jacobikerk.nl/index.php?option=com_wrapper&Itemid=85

De kerk is bomvol. De preek begint. Dan wordt de kerk leeg. Ik ben alleen. De preek is voor mij. Dit verhaal over wandelen is geen toeval. Dit moet zo zijn. Het is goed hier te zijn. Ik ben even van de wereld en durf dat ook te zijn. Nu ben ik bijna thuis.

Nu zit ik in deze Jacobikerk en denk:

- aan al dat lopen. Al lopend en in zoveel kerken in Spanje, en natuurlijk in Santiago, en in Fisterra en in Muxia, en overal, heb ik gelopen en gedacht aan alle hulp die ik van velen kreeg om dit te mogen doen. Van Nina, Dirk, Eva en Marie, van mijn vrienden en vriendinnen en mijn van hulpengelen, van degenen die de moeite namen om me een emailtje te sturen, van degenen die mijn berichten lazen: weet dat ik dankbaar ben. Voor jullie zijn mijn gebeden gezegd, de kaarsen zijn gebrand, de schietgebedjes geschoten en de steentjes bij het Cruz de Ferro gelegd. Na zoveel kilometers, na zoveel denken, uit de grond van mijn hart: dank jullie wel, allemaal.

Nu zit ik in deze Jacobikerk en denk:

- aan mijn reisgenoten Marlena, Eliezer, Udo, Ralf en Heinz. Aan de rolverdeling die ontstond. Passend bij onze talenten. Hoe we elkaar kwijt raakten en terugvonden. Hoe we besloten om bij elkaar te zijn in Santiago. En dat een avond niet genoeg was en dat we daarom twee etappes kilometers langer doorliepen, om een extra avond samen in Santiago te winnen. Omdat het moest zijn. Omdat we het zelf wilden. Aan de ruimte die we elkaar gaven en die we ook gebruikten.

Nu zit ik in deze Jacobikerk en denk:

- aan de mensen die ik vergeten ben. Aan de mensen die me hielpen toen ik de weg vroeg. Aan de mensen die ons ongevraagd riepen of terugfloten als we verkeerd dreigden te gaan. Aan de vrouw die me warme melk vers van haar enige koe gaf. En die me vroeg om haar in Santiago bij de Apostel te gedenken. Aan de priester die me de pelgrimszege gaf, in zijn kerk, die me daarna omhelsde en kuste en vroeg om hem in Santiago te gedenken. En ik weet niet meer of ik in Santiago aan hem gedacht heb. Daarom nu deze gedachten aan deze mensen.

Nu zit ik in deze Jacobikerk en denk:

- aan hoe ik verder zal lopen. Deze reis eindigt hier niet. Hij is eigenlijk maar pas begonnen. Wandelen is meer dan bewegen. Je kunt ook wandelen als je stil zit en Zen meditatie doet. Je kunt wandelen als je de afwas doet. Als je een communicatieplan schrijft.

De organist besluit met wederom Bach. Ik spreek de dominee aan en bedank hem. Hij is blij met het compliment. Katholiek gedicht van Guido Gezelle komt van zijn vrouw, die is katholiek. Mevrouw van kerk plaatst pelgrimsstempel op zijn kop in credencial. Als om te benadrukken hoe bijzonder deze stempel van vandaag is. Buiten maakt kerkganger laatste foto van wandelaar met rugzak.

Ik loop door mijn Utrecht. Wat liggen hier veel voetstappen van me. Langs de Janskerk via het Lucasbolwerk door de Nachtegaalstraat. Daar zijn mannen met hoogwerkers bezig om feestverlichting in de vorm van sneeuwkristallen op te hangen. Geen bisschopsmijters meer dezer dagen of engelen. Sneeuwkristallen. Dat zal ondanks de grenelle van Sarkozy en Al Gore nog wel even duren. Niet cynisch worden nu. Utrechtse lievelingsdichter Nijhoff komt terug in mijn hoofd: Dan zal het straks gaan sneeuwen - dan wordt de wereld wit - en komen drie kamelen - waarop elk een koning zit.

De Prins Hendrikstraat is afgezet. Rumoer in het stadion. De Hunnen verzamelen zich voor de rituele oorlog in het stadion. Hoewel, bleef het maar bij ritueel. Verkeersregelaar weet niet tegen wie onze schatjes spelen. Waarom vraag ik dat eigenlijk? Om dat ik hou van praatjes maken.

Door de Uithof op Zeist aan. De Kroostweg-Noord inslaand. De wandelstok tikt. Traag en in telgang nu. Dat wil zeggen: de stok in de rechterhand en de rechtervoet gaan tegelijk naar voren. Na vier passen zijn ze weer in hun uitgangspositie. En vier passen verder.

Wandelaar slaat de Kroostweg in en ziet zijn huis. Meeuw is thuis. Telganger is terug op uitgangspositie. En een paar passen verder.

Liefs,

Gaviota