Javiota.

Was al twee keer van plan om toch maar even nog dat museum in te lopen. Haakje open (Hoeveel woorden kun je in dezelfde zin aarzelen: toch maar even nog. Hoe goed mijn Spaans ook is, mijn moederstaal geeft het beste houvast aan de twijfelende aarzeling die draalt. Haakje sluiten).

Zie in het museum een foto van een jongen met zijn houten zeilbootje. Hij heeft zijn zeilboot Javiota genoemd.

Volgens de gids die me graag rondleidt heeft de jongen opgeschreven wat hij hoort. Javiota. Hij bedoelde waarschijnlijk Xaviota want dat is Galega. Zo onstaat taal. Spaans is Gaviota. De titel van mijn weblog. Tranen in museum.

De gids, een meisje met de mooiste bruine ogen aan het eind van de wereld met de enige bezoeker deze dag, bereid om alles te vertellen wat ze weet aan deze vreemde man met blauwe ogen die zo weg kijken, ziet tranen. Komt en helpt.

Beetje starende blik trouwens. Zag vanochtend in de spiegel dat mijn boosheid weg is. Is iets geworden van een blik die steeds verder kijkt. Vaag en dichtbij. Alsof ik geleerd heb andere dingen te zien dan de zichtbare. Dingen die ver weg schenen komen dichtbij. Ging naar Bommel om de brug te zien. Zag de brug.

Ben teruggegaan naar mijn kamer en heb fototoestel gehaald om vier, drie, vijf foto´s te maken van de jongen met Javiota.

De meeuw is bij de zee.

Xaviota.