Zaterdagochtend 20-10 samen met de gymleraar van Fisterra op de achterbank van de bus wakker geworden na bijna drie uur rijden. We waren er, in A Coruna, de hoofdstad van de provincie A Coruna, waar Santiago in ligt.

Nina gebeld en dan blijkt dat de herfstvakantie niet deze maar volgende week is. Na enig overleg besloten we dat ik dan zo snel mogelijk naar huis ga. In warenhuis Corte Ingles blijkt zo snel mogelijk neer te komen op een vlucht op zondag voor 600 euro, of op maandag voor bijna 300 euro. Ik kies voor iets minder zo snel mogelijk op maandag.

In meerdere opzichten zal thuiskomen een lange etappe zijn die zeker bij deze reis hoort. Oud-pelgrims en mijn hulpenegelen hebben me daar al ernstig op gewezen. Als je thuis bent, hebben jullie zeven weken andere ervaringen. Neem de tijd om weer te synchroniseren. Ook fysiek wordt de reis gezellig want ik neem om 11.30 uur de bus en kom dan om 22.55 in Amsterdam aan. Nou ja, wat maakt een paar uur uit op zeven weken en twee dagen?

Waarom trouwens vertrek vanuit A Coruna? Simpel. Ik ga deze camino nooit een meter terug op oude wegen en wilde dus ook niet via Santiago naar huis reizen.

Neem uit valse zuinigheid een zeer goedkope hotelkamer voor 21 euro per twee nachten. Deze aanbieding geldt alleen voor mij en alleen bij contante vooruitbetaling. Als ik op het bed lig realiseer ik me dat er geen raam is in deze graftombe. De ventilator doet het niet. Ik zie allemaal vuil en vermoed nog veel meer vuil en nog veel meer andere dingen die onaangenaam dreigen te worden. Heb nogal zwaar gegeten en raak lichtelijk in de stress. Zo ga ik mijn camino niet af sluiten. Ik wil dit niet als laatste herinnering.

Wegwezen uit dit riool! Meteen terug naar dat hotel dat dertig kost: per nacht. Mevrouw ontvangt me minzaam. Ik biecht een beetje theatraal: ik heb een fout gemaakt. Het is daar wel goedkoop maar zo smerig, dat wordt mijn dood. Hiervoor ben ik niet helemaal naar Santiago gekomen. Ik wil dat mijn laatste herinnering aan Gallicia mooi is. Heeft u alsnog een kamer alstublieft? Ze knikt genadiglijk en smaakt het zoet van haar de kwaliteit die altijd wint. Ze heeft gelijk. De kamer is schoon en groot en met nieuwe en gesteven lakens. Een aparte badkamer. Slapen, slapen.

Zondag 21 oktober naar de mis geweest in de kerk van Santiago die ik bij toeval (nou ja ...) vond in de oude stad. Een breedgeschouderde Romaanse kerk uit de elfde of twaalfde eeuw. Het informatiebordje is daar vrij ruim in. Hier kijkt men niet op een eeuw. Hier kwamen de pelgrims uit Engeland aan na een riskante zeereis aan de Costa de Morte, de kust van de dood waar zoveel schepen vergaan in gevaarlijk water. Van hieruit liepen ze de laatste etappes naar Santiago. Dit deel heet de Engelse weg, de camino Ingles.

Er is een fototentoonstelling van Man Ray in het gebouw van de Caixa Galicia. Een toptentoonstelling en gratis. Ik loop er ongeinteresseerd rond. Ik kan niet meer informatie bevatten dan nu in mijn hoofd aanwezig is. Ik moet naar huis, mijn hersens zijn verzadigd. Het is een verzuchting die ik meer geslaakt heb dezer dagen.

Voor wie A Coruna niet kent - en wie kent A Coruna wel? - het is een enorme havenstad direct aan diep Atlantisch water. De grootste schepen kunnen er makkelijk in. Er is natuurlijk van alles te beleven maar voor mijn nu niet meer. Samenvatting luidt: denk A Coruna en zeg Rotterdam.

Maandag 22 oktober ben ik veel te vroeg wakker want ik heb veel te veel geslapen. Ik slenter wat rond en zie ineens een winkel met hengels. Aha! Inderdaad: hardstikke beet want de eigenaar weet waar ik zeekaarten kan kopen van Fisterra en Muxia. Vlakbij, om de hoek! Ik loop naar de winkel. Zou het dan toch nog lukken, op de valreep? Zal wel dicht zijn. Nee, open! Zeekaarten? ... Tja wat dacht u, ik verkoop bijna niet anders. Wij zijn de enige die alles op voorraad hebben. Kijk meneer, tegenwoordig denken de mensen dat ze met GPS alles weten maar een zeekaart hoort op een boot want electronica gaat ooit kapot.

Ik koop een kaart waarop Fisterra en Muxia beide staan. Hij is zo groot dat ik nu al weet dat hij nog jaren in een koker op mijn kamer zal blijven. Maar af en toe zal ik hem openen de kaart uitrollen en weten: op die twee kapen was ereis een wandelaar ....

Gaviotta