De volgende ochtend bereikte hij een weg die hem zonder omwegen of zijwegen naar het strand bracht. Daar lag een bootje gereed. De eekhoorn stapte aan boord en voer naar de horizon, en vervolgens over de horizon langs kromme zeeën, door poorten in ijsbergen en over spiegelgladde watervlaktes naar steeds weer nieuwe horizonnen. Soms voer hij loodrecht naar beneden langs de randen van reusachtige draaikolken, soms vloog hij van top naar top over de toppen van witte golven.

De zon werd steeds groter en groter, of misschien werd zij niet groter maar kwam zij steeds dichterbij.

Tenslotte werd de eekhoorn door een golf op de kust geworpen waar hij avonturen beleefde, zo veel en zo wonderbaarlijk dat hij er nog weken over vertelde toen hij kort daarna thuis was. Tot de mier en de egel, twee vrienden van hem, er genoeg van kregen en hem dat ook zeiden.

'En overal daar …' probeerde de eekhoorn nog.

'Genoeg!' gilde de mier.

Uit: Toon Tellegen; Misschien wisten zij alles. Alle verhalen over de eekhoorn en de andere dieren.