De eerste violist van het Leipziger Streichquartett is Andreas Seidel. Hem onmoette ik in de Pyreneen op maandag 3 september vorig jaar gedurende de helletocht van St. Jean Pied de Port naar Roncesvalles. Eerste etappe van onze camino. We zullen die dag nooit meer vergeten. In de afdaling, toen de mist optrok, hebben we samen muziek lopen neurien. Schubert en Brahms.

Vrijdag 1 februari speelde zijn ensemble in Utrecht drie strijkkwartetten van Beethoven. In die muziek werd alles gezegd. Er waren een paar stukjes waar het kwartet zeer zacht speelde, eindigend in een enkele verstervende noot.

Andreas heeft de eerste twee weken van de camino tot Burgos gelopen en gaat ooit de resterende stukken naar Santiago lopen.

Ik heb drie maanden de schelp voor hem bewaard die ik vond aan het strand van Finisterra. Die heb ik hem gegeven als talisman voor zijn tocht. En wat een kleine schelp dan tweegbrengt bij de gever en de ontvanger.

We zaten in het restaurant en staarden naar de schelp die voor ons lag. Twee volwassen mannen, even geen woorden, geen noten op hun zang, tranen.

Music is in the notes you don't play.