(14.30 uur, Pedrouzo. Computer accepteeert niet de landkaart maar ter info: het is nog een dag lopen naar S: twintig kilometer. Als ik gewoon of langzaam (mijn benen zijn zo sterk!) doorloop dan ben ik er vanavond. Maar dat doen we dus niet.

Even weg van de andere hobbits. Even weer alleen. Naar een restaurant om gewoon - dat is al gewoon aan het worden - een lekker middagmaal te nuttigen. Restaurant is ongeveer twee kilometer van de route en dus ook weer twee kilomter terug naar de route maar is me door minstens zes Spanjaarden aangeraden vanwege de pulpo (inktvis). Ik zit niet met een uurtje meer en die kilometers doen me al helemaal niks, dat doen we dus. Voordeel hoor, als je je een beetje kan redden in het Spaans.

Andere leden van ons hobbitteam lopen door, willen douchen. Deze hobbit wil zo lang mogelijk de lucht van mest en kaas en gras en vocht en kastanjes opsnuiven. En van FRAMBOZEN ZO GROOT ALS KERSEN. Bakje langs de weg bij een boer zegt: als je 'van frambozen houdt, kun je hier beter even gaan zitten, Gedaan. Drie bakjes FRAMBOZEN ZO GROOT ALS KERSEN gegeten.

Ben boerend van de frambozen weer op weg gegaan. We hebben een hobbit-team geformeerd. Of eigenlijk is dat zo maar gegroeid. Udo en Heinz zijn twee Duitse vrienden die hun Venezolaanse professor Eliezer uitgenodigd hebben voor het tweede deel van hun Camino die ze vorig jaar aanvingen. Dan is er natuurlijk der Ralph die kok is en geweldig gekookt heeft en waarmee deze wandelaar meestal rondom elf uur over eten begint te praten. Madalena is uit Bern: Zwitserse chocolade maar een mengeling van witte- en zwarte chocolade. Ik ben niet de jongste dat is Ralph met 45 jaar.

We hebben eergisteren besloten om samen in Santiago aan te komen. Eerst het idee om het kalm aan te doen, dan konden we van de Monte Gozo de nog maar 5 kilomter rustig de Stad in wandelen waar we al een tijdje naar onderweg zijn. Maar toen realiseerden we ons, eigenlijk allemaal, binnen een uur of vijf lopen slechts, dat we dan maar een (1) avond zouden hebben om afscheid te nemen. Uitgesloten dus.

Mobiele telefoon van de Generaal Hobbit Udo, perfecte spaans van Eliesser, hotel in Santiago gebeld en alles was binnen twee minuten in orde. We komen een dag eeder binnen en hebben dan twee avonden om afscheid te nemen. Is goed en nodig. En ik heb grote rustige en veilige gevoel dat ik bij Manolo logeer. Wat een genot is dat. Geen geregel en gedoe. Gewoon Manolo. Een groot vriend, een groot kado.

Kunnen we nog twee keer de kaars aansteken die ik twee dagen gelden - extra en betaald- meenam uit een kerk. Elke keer als we gaan eten des avonds dan doet - Udo, zo is de Generaal dan ook wel weer- als oud judokampioen en dus gevoelig voor buigen - de avondopening en een moment van stilte. Dan vragen de anderen : Joop je bent de kaars toch niet vergeten. Dan haalt deze pelgrim ritueel een hele dikke kaars uit zijn jack en steekt hem aan. Mooi moment.

Maar nu dus even weg. Wil nog een keer rustig en lekker allerlei dingen eten waar abnormale mensen van gruwen. Weet dat ze al gearriveerd zijn. Weet dat ze me al wee keer kwijt waren. Voel geen druk om op te schieten. Ze weten wie ik ben, ze weten dat ik me altijd meld al is het midden in de nacht. Ze weten dat ik altijd kom. Ze weten dat ik heel graag een kwartiertje met een boer of een mooie vrouw praat. Ze vertrouwen me. Ze zijn vrienden.

Ralph heeft voorgesteld om samen naar Finisterra te lopen. Op geheel on-Joopse wijze - maar zeer Spaans - hebben we eerst gezegd dat het een prachtig en geweldig voorstel is en dat men daar zeker over na wil denken. Aan de andere kant heb ik (geloof dat ik nu maar op de eerste persoon overschakel, heb het lang kunnen vermijden¡) verteld dat ik ook de gevoelens van Mijn Vriend Manolo wil respecteren die mij verwacht-. En dat het misschien lastig te combineren is,. Maar Vamos a Ver. Zeer Spaans dus en iets heel anders dan het NEE dat ik in mijn Hollandse kop al klaar had.

Van Santiago naar Finisterra ga ik alleen. Dat staat vast. Maar dat hoef je niet meteen te zeggen. Vanochtend heb ik Ralph verteld dat ik op 12 november wel in Santiago moet zijn omdat dat het feest van de Virgen del Pilar (Zarragoza) is en trouwens ook de nationale feestdag van Spanje. Voor onze lezers: soort Konninginnedag: dus. Ja, zegt Ralph, dat begrijp ik, en van jou het beste want jij hebt Spanje in je hart.

Het loopt lekker jongens en meisjes. Het loopt heerlijk. Ik voel me ook thuis bij deze hobbits. Rare naam maar door mij verzonnen. Ik blijf grapjes maken en word daar soms zelf nog steeds soms een beetje moe van. Daarom nu even zijpaadje en een flinke lunch.

Met Eliezer ook de hele ochtend over kunstmatige intelligentie, beslissystemen, ASTRON, de sterren, Melkweg en de rest gesproken.

Morgen Santiago. Daar heb ik na eerste afscheid van hobbits afgesproken Manolo te ontmoeten om 19.00 uur voor het beeld van Santiago (Jo en Frank: van dat hendje). Toen ik Manolo belde om te vertellen dat ik veel eerder dan gepland in Santiago zou zijn maakte hij in het Spaans een grap die vertaald neerkomt op: dan zal ik ze in de stad vertellen dat ze vuinisbakken binnen zetten. Dat zal wel meevallen. De steentjes zijn geworpen. FYI: ik rook nog wel.

Ik ben bij Manuel welkom en neem me voor om eerst maar 's naar hem te luisteren. Hij heeft ook een heel verhaal met zijn scheiding. Mijn verhaal kan wachten want per slot heb ik jullie dat nu al verteld.

Dank voor het lezen.

Dirk ik zie dat je de foto´s geplaatst hebt. Goed werk man! Bedankt.

Marie, vanochtend vroeg een wandelaar aan mij wie Marie is. Ze had jouw naam op mijn slaapzak gelezen.

Eva, jij hebt de mooiste telefoonstem ter wereld want steeds als ik naar huis bel, dan neem jij op. Eerste contact met thuis, je hebt een lieve stem en je bent mijn contact met thuis en met jullie allemaal. Dank je wel, dikke zoen.

Nina, ik denk dat nu ongeveer driehonderd verschillende mensen weten dat jij mijn liefde bent. Het kunnen er ook driehonderdvijftig zijn, daar wil ik vanaf zijn. Ik kan niet laten over je te praten.

Dat heb je met muzen. Dat had Petrarca ook. Maar die heeft nooit met zijn Beatrice in bed gelegen. Santiago! wat zou dat voor gedichten opgeleverd hebben.

Dikke kussen ook voor alle meelezers. Ik heb nog zes minuten tijd en ga nu jullie berichten lezen. Anders morgen, wilde eerst verhaal zelf kwijt.

Un abrazo fuerte para todos!

Joop