Rabanal del Camino is niet eens een dorp. Het is een lange straat aan de voet van de bergen van Leon. Je wandelt die straat in 7 minuten uit en dan ben je er geweest.

Mijn verblijf daar vorig jaar september was bijzonder. De herbergiers in de refugio gaven me persoonlijke aandacht. De kleine herberg biedt plaats aan zo'n 30 wandelaars. Naast de herberg is een klooster waar 3 Benedictijner moniken zich recent vestigden. Ze liepen alle drie zelf de camino en hebben besloten dat hun doel is om wandelaars onderweg te ondersteunen. Elke dag zijn er vijf gebedsdiensten in de kerk aan de overkant van het pleintje. Je kunt er biechten. Dat deed ik.

Al een tijdje speelt de wens door mijn hoofd om iets terug te geven aan de camino. Zo heb ik me opgegeven als vrijwilliger bij het informatiecentrum van het Sint Jacobsgenootschap te Utrecht waar ik zes, acht, zaterdagen per jaar pelgrims zal ontvangen en hen informatie geef die ze een eindje verder helpt bij hun voorbereidingen van de tocht. Dat begint natuurlijk met luisteren en ik ben daarin een beginner. Zaterdag aanstaande begint deze beginner met luisteren.

Zojuist kreeg ik bericht van de Confraternity van Saint James - de Engelse zusterorganisatie - dat ze mijn hulp als hospitalero graag willen gebruiken. Volgend jaar september zal ik in Rabanal twee weken herbergier zijn in de herberg Gaucelmo in Rabanal. Hard werken, schoonmaken, poetsen, boodschappen doen, weinig slaap en heel veel wandelaars van dienst zijn. Iets terug doen dus, heel concreet.

Ik heb zo'n vermoeden dat het meest concrete werk aldaar nog wel 's kon bestaan uit luisteren...

Meeuw