Een verjaardag is voor Gaviota aanleiding om naar Gallicië te vliegen. Dat beloofde weerzien voelt vreemd. De wijze van reizen ook. Contrast: vorig jaar wekenlang gestaag op Santiago aan terwijl het vliegtuig hem nu, in een ochtend, daar aflevert. Hij is geen pelgrim onderweg, hij wordt vervoerd.

Gaviota voelt zich een postpakket.

Plannetjes die er wel waren, zijn -aarzelend, geschrapt. Geen bezoek aan plaatsen en dorpen waar hij eerder was. Ja, wel aan Sint Jacobus en de kathedraal, maar niet aan andere plekjes waar hij iets zou proberen terug te vinden dat er niet meer is. Bijna schrijft hij: dat er "toch" niet meer is. Maar dat woord schrapt hij weer. Staat zo verongelijkt.

Behalve de verjaardag geen afspraken. Vier dagen bezinnen zonder agenda. Langzaam per moment leven. Het is de transformatie van pelgrim naar dienstverlener. Belangrijk, want over negen maanden zal Gaviota weer in Spanje zijn. Datmaal als herbergier. Hij wordt in september 2009 twee weken hospitalero in de refugio van Rabanal del Camino. Het woord dienstbaarheid speelt door zijn hoofd.

Langzaamaan zullen Meeuws verhalen minder verteld worden. Alleen als iemand er nadrukkelijk naar vraagt, liggen ze klaar.Traag zal de communicatie verschuiven van vertellen naar luisteren. Want in september 2009 moet het gaan om de verhalen van de pelgrims die dan in zijn herberg komen. Hij zal hun verhalen de aandacht geven die ze verdienen. Gaviota zal zelf achter de schermen zijn.

Gaviota gaat naar Santiago om op te rapen wat al bijna grijpbaar is. Hij wil het gereed leggen voor als het nodig is door anderen. Het heet luisteren. De reis naar Santiago heeft misschien als doel om dat te vinden, om een beetje te veranderen. Van zender naar ontvanger.

Passende adressering voor een postpakket.

Meeuw